Piknik filmowy

Źródło: http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/2/25/

Człowiek, który został papieżem, tak to Jan Paweł II, ale to samo rzec można o Piotrze Adamczyku, który wcielił się w tę rolę. Obawiano się, że łatka papieża zostanie przy nim na długo i nie pozwoli na rozwój jego kariery.

Piotr jest młodym, polskim aktorem, urodzonym w 1972 roku w Warszawie. Uczeń warszawskiej PWST, pod okiem m.in. Anny Seniuk i Gustawa Holoubka. Wielokrotnie widzimy go na ekranach kin, a także na planach polskich seriali. Te najbardziej znane to: Boża podszewka, Chopin czy Karol. Człowiek, który został papieżem. Wielokrotnie użyczał też swojego głosu w dubbingach, najczęściej do głównych ról. Ostatnio możemy go oglądać u boku Mai Ostaszewskiej w serialu Przepis na życie, a także na ekranach kin w świeżej produkcji Listy do M., w którym gra Szczepana – psychologa. Główny aktor rozpacza po rozstaniu z żoną. W życiu Adamczyka jest zupełnie odwrotnie. Związał się na stałe z panią Kate Rozz, która podobno ma już dziecko.

Piotr Adamczyk jest jednym z niewielu aktorów w Polsce, który dba o swoją prywatność i nie obnosi się z nią na każdym kroku. Skupia się na tym co w zawodzie aktora jest najważniejsze, czyli na pracy w filmie i teatrze. Kilkukrotnie został też nagrodzony przez polską widownię, za swoje role aktorskie. Otrzymał Telekamerę czytelników Tele Tygodnia w 2006 roku. W tym samym roku zdobył też statuetkę Wiktora w kategorii najlepszego aktora. Czytelnicy Tele Tygodnia nagrodzili ponownie Piotra Adamczyka w 2011 roku. Największym wyróżnieniem była jednak Złota Kaczka przyznana przez czasopismo Film w kategorii najlepsza rola męska sezonu 2007/2008, za rolę w filmie Lejdis.

Rok 2011 obfitował również u aktora w role w takich produkcjach jak: Och Karol 2, Uwikłanie czy Czas honoru. Aktor ma również zaplanowaną już pracę przy produkcji September Eleven 1683, w której zagra Leopolda I Habsburga. Piotr Adamczyk jest obiecującym aktorem polskiego kina, z niecierpliwością czekamy na kolejne kreacje w jego wykonaniu.

Źródło: http://1.fwcdn.pl/po/99/22

Każdy umysł czasem potrzebuje zrelaksować się przy dobrej, kojącej umysł komedii. Rynek filmowy na każdym kroku podrzuca widzowi komedie romantyczne, sensacyjne czy nawet na wzór horroru. Jednym słowem, jest w czym wybierać.

Jedną z takich propozycji jest film: Nasze wielkie rodzinne wesele. Wyreżyserował go i stworzył scenariusz Rick Famuyiwa, który ma na swoim koncie zaledwie kilka produkcji. Akcja filmu kręci się wokół przygotowań do wesela młodego czarnoskórego lekarza i meksykańskiej studentki. Role te odgrywają odpowiednio Forest Whitaker oraz America Ferrera. Wtórują im rodzice, którzy od samego początku nie pałają do siebie zbytnią sympatią.

Film przeplatają przezabawne sytuacje doskonale odzwierciedlające różnice w kulturach meksykańskiej i afrykańskiej. Rodzice stają na głowie, aby zrobić młodym wesele o jakim świat nie słyszał, mimo, że sami nowożeńcy takiej potrzeby w ogóle nie wykazują. Rządzi nimi zasada: wasz ślub, a nasze wesele. Nadmierne starania są opłakane w skutkach, bo a to jakiś kozioł, który miał być ofiarą rodziny panny młodej rozbija wszystkie ustawione stoły, a to tort, który zamówił ojciec młodego zupełnie nie odpowiada gustom meksykańskich babek i staje się powodem do wielkiej tortowej bitwy i kłótni. Wszystko zaś wieńczy sprzeczka państwa młodych, którzy oświadczają, że skoro tak im wszystkim na tym zależy, to ślubu nie będzie.

Sceny przeplatane śmiechem świetnie ukazują, że nie jest sprawą banalnie łatwą pogodzić dwa tak różne światy, które spotkały się na amerykańskiej ziemi. Ku uciesze rodziców ślub się w końcu odbył. Wesoła historia kończy się happy endem, a miłość zwycięża wszelkie mentalne i kulturowe różnice, które wcześniej były przeszkodą do znalezienia kompromisu. Film jest lekki, zabawny i nie męczy zbyt długą fabułą. Doskonały dla odświeżenia umysłu i spędzenia kilku chwil w zabawnym weselnym świecie, w którym zawsze wygrywają zakochane bez granic serca.

Źródło: http://1.fwcdn.pl/po/47/79/534779/

Zdobywca 2 Oscarów, reżyser Paul Haggis w 2010 roku zaproponował widzom projekt na pograniczu dramatu i kryminału: Dla niej wszystko. Tytuł na pierwszy rzut oka sugeruje raczej komedię romantyczną. Nie jest również odzwierciedleniem oryginalnego tytułu: Next Three Days. Oryginalny tytuł sugeruje bowiem meritum akcji filmu, które odbywa się na trzy dni przed przeniesieniem żony głównego bohatera do innego więzienia stanowego.

I gdzie ten romantyzm zapytacie? Po raz pierwszy chyba polska wersja tytułu, choć nie dokładnie brzmiąca, naprawdę ukazuje sens i przesłanie filmu. Główny bohater John Brennan, wykładowca w amerykańskiej szkole jest przykładnym mężem i ojcem – w tej roli znakomity jak zawsze Russell Crowe. Bez granic zakochany w swojej żonie, życie swoje uważa za układne i spokojne. Spokój ten burzy wizyta policji, która utrzymuje, że żona, którą gra Elizabeth Banks, dopuściła się zabójstwa na innej kobiecie. Świat Brennana stanął na głowie. Nie wierzy, że Laura mogłaby coś takiego zrobić.

Film ukazuje walkę zdesperowanego, aczkolwiek silnego psychicznie męża, który do końca walczy o dobre imię żony i rodziny. Gdy wszystkie sądowe instancje podtrzymują skazujący wyrok i podejmują decyzję o przeniesieniu Laury do innego więzienia dla kobiet, John wpada na desperacki pomysł. Pomoże żonie uciec z więzienia. Misternie przygotowuje plany, obserwuje strażników, zbiera pieniądze na wyjazd z kraju. Dopracowuje każdy szczegół, bo w jego głowie jest myśl, że ona nie mogła tego zrobić, nie jego ukochana Laura. Czy wiara w lojalność żony i miłość do niej ma sens?

Film trzyma w napięciu i wprowadza widza w emocje, które sprawiają, że tak jak John chcą wierzyć i ufać, że miłość zwycięży. Nie chcę zdradzać zakończenia, bo to popsułoby smak całego filmu. Zachęcam do przeżycia tej historii razem z Johnem Brennanem i zastanowienia się nad sensem miłości dwojga ludzi. Czy dla niej warto poświęcić wszystko?

Nawigacja po wpisach